Desire – poslednjim dani

Predstava „Vatrotehna 2.0“ u režiji Boruta Šeparovića, odigrana u nedelju, neka je vrsta omaža i, u izvesnoj meri, rekonstrukcija prestave „Vatrotehna“, odigrane još davne 1990. godine. U tom izvođenju oštro se postavilo nekoliko uznemirujućih pitanja politike i kulture u vremenu nastupajućih promena. „Vatrotehna 2.0“ nudi nam sad takođe vivisekciju mehanizma vlasti i moći. Koristeći kao predložak Eshilovu dramu „Okovani Prometej“, predstava baca svetlo na lažnost izabranih društvenih modela i nemoć demokratije a, pre svega, na ranjivost započete tranzicije i na sliku okova savremenog kapitalizma.

Slika

Zanimljivost ove teatarske rekonstrukcije nije u nostalgičnom osvrtanju već u daljem produbljivanju autorskog stava prema vremenu koje je došlo. I traženje osnovnih elemenata kontinuiteta sopstvenih stavova u promenama koje su svojstvene današnjici.

Najzad je na ovom festivalu prikazala i predstava jednog od najznačajnijih ličnosti za njegovo osnivanje. To je „Turbo paradiso“ u izvođenju Ansambla Andraša Urbana iz Subotice i u režiji samoga Andraša Urbana. Navedena je kao omaž Danilu Kišu, a zasnovana (samo kao povod) na jednoj njegovoj pripoveci iz poznate zbirke „Enciklopedija mrtvih“. Koristeći elemente Brehtovog epskog teatra, kao što su distanciranost, efekat začudnosti i zahtevanje aktivnog promišljanja i akcije publike, Andraš Urban nastavlja da se bavi temama koje su ga i ranije opsedale: mehanizam agresije, zlo i način njegovog razotkrivanja. U svetu militantno koncipiranom, u kome postoje stalne inverzije sadizma i mazohizma, objekti porno industrije i seksualnost su i mogući oblici surogat-spasenja, kao i svedočanstvo o nemogućnosti čovekovog samopronalaženja. Zbog toga je dovedena u pitanje i sama kultura koja je neprekidno izložena ovom destruktivnom procesu. Sve ovo iskazano je u predstavi jednim dramatičnim teatarskim jezikom, samoironijom, demonstriranjem samoponiženja i zlih instikata koji se, na kraju predstave, provociraju i kod same publike nudeći joj mogućnost da gađa glumce.

Slika

„Kvintet“ u režiji Jožefa Nađa je kreativna sinteza instrumentalne i vokalne muzike i plesa. Kao i više predstava na ovom festivalu, i ova ima reference u odnosu na poznate umetnike. Ovom prilikom, to je Amtonen Arto. Naime, u njoj je primenjena Artoova estetika koja je težila da preobrazi telo umetnika u neku vrstu znaka koje će telom da emituje poruke. I ne samo poruke već energiju koja izvođenju daje formu rituala. Jožef Nađ kreativno prati taj nalog uz potporu saigrača i muzike. Festival Desiré Central Station okončan je ovom predstavom kao poslednjom od brojnih zanimljivih izvedenih tokom osam dana. Ali na njemu su se odigravali i inspirativni susreti i razgovori sa umetnicima čije su predstave igrane ili kritičarima koji su govorili i o samom Festivalu, ali i o teatarskoj situaciji u Srbiji.

Autor: Ana Isaković
Izvor: Danas



KOMENTARI

OSTAVITE KOMENTAR