Ovogodišnji međunarodni pozorišni festival “Desire central station” održan je u Subotici od 25. novembra do 3.decembra.
Kroz izvedene predstave, u narednih nekoliko članaka provešće vas Marijana Vasilijević, pedagoškinja u osnovnoj školi i preneće svoje utiske i doživljaj sa ovogodišnjeg „Dezirea“.
Hullu
„Hullu” je naziv, po mnogim gledaocima festivala, najbolje predstave ovogodišnjeg “Dezirea”. Ovo je predstava koja se bavi unutrašnjim svetom osoba koje pate od mentalinih bolesti i poremećaja, pa otud i naziv (“hullu”na finskom znači- lud).
Šta čini ovu predstavu toliko različitom u odnosu na ostale koje smo na festivalu videli? Blik teatar iz Tuluza je pozorište iluzija. To kako li su glumci tehnički uspevali da dočaraju na sceni čovečuljke različitih visina, da izazovu dojam realnih halucinacija, nepoznanica je čak i posle razgovora sa njima. Koji deo tela je lutka a koji deo je realno ljudsko biće?
Bolje je o tome i ne misliti već se prepustiti predstavi, dopustiti da dođete u dodir sa unutrašnjim svetom. Ovaj svet ne postoji odvojeno od realnosti ili paralelno sa njom kao kod psihički zdravog čoveka. Kod osobe koja pati od psihičkog poremećaja, unutrašnji svet u konstantnoj je difuziji sa realnošću. Autori ne glorifikuju poremećaj već ukazuju na to da neki od nas biju bitke svakog dana o kojima većina nas ne zna ništa. Oni se pitaju da li je odgovor u borbi ili je potrebno prihvatiti sebe onakvima kakvi smo i tako naći mir?
Otelo
Pakovićevo savremeno čitanje Otela, u izvođenju teatra “VeRRdi” iz Zadra donosi nam razmišljanja o odnosu žene i muškarca u savremenom društvu, o tome koliko su lični odnosi (npr Otelova ljubomora i ubistvo sopstvene žene) zapravo proizvod potisnutih religijskih i socijalnih postavki. Da li su naša osećanja zaista samo naša a u kojoj meri je za njih odgovoran društveni kontekst? Koliko je zapadna civilizacija spremna daleko da ide u očuvanju” hrišćanskog društva” a bez praktikovanja hrišćanskih vrednosti? Da li je ograda od žilet žice kroz koju je puštena struja simbol očuvanja evropske tradicije ili simptom evropske ksenofobije?
Ljubav i ekonomija
“Montažstroj” ove godine pred publiku izlazi sa projektom “Ljubav i ekonomija” Boruta Šeparovića koji se bavi istorijom regulacije prava na abortus na prostoru Jugoslavije i Hrvatske. Pravo na sopstveno telo, na željeni način života, na izbor rađanje ili nerađanje koji savremena žena , (bar formalno i legalno) ima, može da bude oduzeto Hrvaticama, u 21. veku.” Ljubav i ekonomija” podseća kroz šta prolazi žena koja nema izbor i apeluje da se ne vraćamo korak nazad kao društvo. “Hoće li pobačaj postati roba na crnom tržištu? Može li zabrana pobačaja iskorijeniti pobačaj iz društva? Jesu li žene samo inkubatori za jačanje nacije? Jesu li žene koje prekinu trudnoću zločinke?” to su pitanja koja postavlja ovaj dokumentarno-teatarski performans.
Moja fabrika
“Moja fabrika” rediteljke Selme Spahić i Bosanskog narodnog pozorišta iz Zenice, predstava je nastala po istoimenoj knjizi koja govori o odnosu fabrike i grada. Željezare i Zenice. Kako može sudbina jedne fabrike da određuje ekonomski i socijalni razvoj grada, da diše, umire i oživljava biološke, psihološke i lične tokove u gradu i njegovim stanovnicima? Na koje sve načine može jedna institucija ili samo građevina (kao na primer nedovršena zgrada pozorišta u Subotici) da bude deo identiteta svih ljudi koji naseljavaju isti mali prostor?
Marijana Vasilijević
Pročitaj još: Festival koji blista kao svetionik u magli – Desire central station
Desire – Carstvo nebesko, Mi evropski leševi, 55 shades of gey…
