Nova godina je proglašena je državnim praznikom tek zakonom o državnim praznicima iz 1955. godine, dok je u prethodnom zakonu iz 1929. godine, pomenuta samo kao verski praznik za katolike.
Kombinacijom propagande i prinude u toku nekoliko posleratnih godina, proslavljanje Nove godine je dobrim delom potisnulo tradiciju proslavljanja verskog praznika – Božića i ustalilo se kao pravi narodni praznik. Deda Mraz je bio nepoželjan u prvim godinama socijalizma, osuđivan kao boljševičko-klerikana tvorevina. Dovođen je u vezu sa, pre svega, Kraljem zime, na ruskom „Ded Moroz“, koji potiče još iz paganske tradicije.
Antifašistički front žena, kao najmanje politizovana masovna organizacija koja je bila zadužena za zbrinjavanje dece, rad sa ženama i slično, krajem 1948. delegiran je da promoviše Novu godinu kao budući „narodni običaj“. Insistiralo se na Novoj godini kao dečjem prazniku, čak je i 31. decembar proglašen Danom dečje radosti kako bi u delu zemlje sa većinskim katoličkim stanovništvom deci zamenio Božić, a vlast je naredila da se jelke, slatkiši i igračke povuku iz radnji i puste ponovo u prodaju direktno pred Novu godinu na Dan dečje radosti.
Centralna ličnost je trebalo da postane devojka u narodnoj nošnji kao personifikacija Nove godine koja donosi budućnost ili stari Partizan koji održava kontinuitet revolucionarnih tradicija. Ipak, vetrovi koji su od sredine pedesetih duvali uticali su na promenu klime, pa je uz modernizaciju i libezralizaciju društva, pojavu robnih kuća i uplivom potrošačkog društva i konzumerizma i lik Deda Mraza bio čest i rado viđen gost na novogodišnjim proslavama u firmama i vrtićima.
